14/06/2017 - 08:39

Όταν μας μουντζώσει και ο 36χρονος Στέφανος Λαζαρίδης

Όταν μας μουντζώσει και ο 36χρονος Στέφανος Λαζαρίδης

Του Γιώργου Κράλογλου 

Ποτέ μην σας τύχει να συζητήσετε με ξένο σοβαρό επενδυτή και (λόγω επαγγελματικής εντιμότητας) του αναφέρετε ότι δεν μπορείτε να ξέρετε τι φόρους θα πληρώνει, όχι σε δέκα έτη, αλλά το επόμενο τρίμηνο. Ότι "ο Έλλην επιχειρηματίας με άλλο νόμο κοιμάται μ' άλλο νόμο ξυπνάει...". Θα νιώσετε "στο πετσί σας" τι σημαίνει να είσαι πολίτης γελοίου κράτους.

Τι να πω τώρα εγώ. Πώς να διαγράψω έστω και μία λέξη από τον πρόλογο που  σήμερα δεν είναι δικός μου αλλά ανήκει σε απόσπασμα από τα γραπτά (σχόλιο στο χθεσινό μου σημείωμα) του σχολιαστή Stefanos _ Lazaridis με το ξεχωριστό κουράγιο, σθένος, επιμονή και αμετακίνητη πίστη στην Ελλάδα και τις δυνατότητές της (παρά τις δοκιμασίες της από τις φρικαλεότητες των πειραματισμών των πολιτικών και "ιδεολόγων" της σε βάρος των Ελλήνων ιθαγενών).

Θα αντιγράψω και άλλα (που συμπλήρωσαν το παραπάνω σχόλιο)  καθώς και κάποια "αιχμηρά" του στο προχθεσινό μου σημείωμα για το φοροκυνηγητό για να δικαιολογήσω τα λίγα που θα προσθέσω στο τέλος. 

"...κ. Κράλογλου δεν τους φταίει ο Τσίπρας και ο όποιος Τσίπρας, (σ.σ. στους επενδυτές) αλλά η παρατηρούμενη επί δεκαετίες ασυνέχεια του κράτους, ανεξαρτήτως κυβέρνησης. Οι σοβαρές επενδύσεις απαιτούν μακρύ χρόνο απόσβεσης συνεπώς χρειάζονται σταθερότητα στους νόμους που τις αφορούν (φορολογικούς-περιβαλλοντικούς-χωροθέτησης και λοιπά που τόσες φορές ο ίδιος έχετε αναφέρει) κι όχι "εκπλήξεις". Συνεπώς στοιχειώδης, έστω, σοβαρότητα χρειάζεται από το ελληνικό κράτος, όπερ πρακτικά σημαίνει να μη βλέπει κάθε πολιτικός αρχηγός ως βιλαέτι του το κράτος ή η κάθε πολιτική παράταξη το Κράτος ως τόπο λαφυραγώγησης. Και να γίνει κατανοητό επιτέλους ότι οι επενδυτές δε "θα κάνουν ουρά " για να επενδύσουν, ακόμη κι αν αλλάξουν οι ανωτέρω παθογένειες, μιας και πλέον ο διακρατικός ανταγωνισμός για προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων είναι παγκόσμιος. 

Σταθερότητα και ανάδειξη των συγκριτικών ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων μας χρειαζόμαστε για αρχή και ίσως δειλά δειλά κάτι αρχίσει να αλλάζει. Πιο αγοραία να το πω, αν δεν καταργηθεί στην πράξη το πολύ παλιό ρητό της αγοράς ότι "ο Ελλην επιχειρηματίας με άλλο νόμο κοιμάται μ' άλλο νόμο ξυπνάει" , καληνύχτα κυριολεκτικά και σβήστε τα φώτα από τώρα.  Μέχρι τότε μην περιμένετε τίποτα πέραν από "επενδύσεις" που αφορούν ξεπούλημα των κρατικών μονοπωλίων (σε κρατικά μονοπώλια άλλων χωρών ως βλέπουμε, προάγοντας το πνεύμα της ελεύθερης οικονομίας κατά τ' άλλα...). Kάποτε, ειδικά οι Έλληνες βιομήχανοι, θεωρούσαν τίτλο τιμής το να κατέχουν τη θέση του υψηλότερα φορολογούμενου Έλληνα πολίτη..." . 

"...Ας μνημονεύσω για παράδειγμα τον κ. Μουζάκη, τον "Πεταλούδα" ως λεγόταν στην αγορά λόγω της κλωστοβιομηχανίας του, υπόδειγμα ανθρώπου καθώς και επιχειρηματία. Έκτοτε πολλά άλλαξαν. Σε Κράτη που οι Πολίτες έχουν στοιχειώδη κοινή λογική και σέβονται το κοινό Ταμείο και το Δημόσιο χώρο (εν τέλει τον εαυτό τους να σέβονται πρακτικά), τέτοια κατάντια δε θα επικρατούσε. Στα 36 μου θ' αρχίσω να λέω κι ο ίδιος το "ήμουν νιος και γέρασα" ακούγοντας από τους πολιτικούς τα ίδια και τα ίδια με αποτέλεσμα μονίμως μηδέν". 

Συνιστώ σε αναγνώστες πολιτικούς και κομματικούς της στήλης να διαβάσουν προσεκτικά τα παραπάνω με σκέψη και προβληματισμό. 

Γιατί η Ελλάδα αν μεγαλούργησε επιχειρηματικά (ιδίως βιομηχανικά) τις δεκαετίες 1950-1970 (μετά από ένα εμφύλιο και σε μια Ευρώπη που είχε ήδη την δική της πορεία της μετά τον πόλεμο) οφείλεται σε κάποιους  Λαζαρίδηδες. 

Τους τότε, 36χρονους ονειροπόλους κλωστοϋφαντουργούς, τσιμεντάδες, χαλυβουργούς, ξυλάδες, σομπάδες, ναυπηγούς, μεταλλουργούς και μεταλλευτές.

Το ονόματα είναι γνωστά και έγραψαν ιστορία στον τόπο όχι γιατί έφαγαν να λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ (που λέει η αριστερή προπαγάνδα) αλλά γιατί είχαν επιμονή και σθένος. Πίστευαν στον τόπο τους και στις αστικές τους αξίες. 

Η μεταπολίτευση όμως, μέσα σε πολύ λίγες δεκαετίες, έκανε ό,τι πέρναγε από το χέρι της... για να "μεταλαμπαδεύσει" τη μοναδική της "αξία". Το κράτος "επιχειρηματία". Πρόσχημα η "προστασία" της οικονομίας από τη συγκυρία και την ανικανότητα... των Ελλήνων επιχειρηματιών. 

Έτσι στήθηκε το σημερινό κράτος-τέρας που έδειξε, από τον πρώτο χρόνο, τη χυδαιότητά του προς την επιχειρηματική κοινότητα και τον μοναδικό του σκοπό. Να στήνει πελατειακές σχέσεις. Και να τις θρέφει με τη διαπλοκή και τους –δικούς του κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. 

Όσο οι Στέφανοι Λαζαρίδηδες πιστεύουν ακόμη ότι ο "λίβας" των "δεξιών", των τριτοκοσμικών "σοσιαλιστών" και των ψευδολόγων της παλαβής "αριστεράς" δεν έκαψε τα "σπαρτά" και των 36άρηδων και πως αντέχουν ακόμη (όπως και εκείνοι του 1950) έχουμε όντως κάτι να ελπίζουμε. Αν όμως μας μουντζώσουν και αυτοί μένει μόνο η καληνύχτα... σε μια χώρα κατάπτυστη που θα μοιάζει με απέραντο και άθλιο γηροκομείο.   

πηγή: capital.gr