11/06/2017 - 08:38

Το μετέωρο βήμα της Τερέζας

Το μετέωρο βήμα της Τερέζας

Του Κώστα Πώποτα

Hung Parliament. Μετέωρο Κοινοβούλιο έστω και για λίγες ώρες. Ιδού η κοιτίδα της σύγχρονης δημοκρατίας εκκρεμής μετά από ανεγκέφαλες επιλογές μικρών πολιτικών και μια παντελώς άχρηστη εκλογική διαδικασία (ή ίσως όχι) για δεύτερη φορά.

Η τιμωρός διάθεση των ψηφοφόρων έπληξε την αμετροπραξία της νεόκοπης βρετανίδας πρωθυπουργού η οποία θεώρησε, όπως ο προκάτοχός της, ότι θα μπορούσε να χειραγωγήσει την ιστορία και την πολιτική εξέλιξη της χώρας προς όφελός της. Και όπως ο Κάμερον, αντί να στεφθεί κυρίαρχη του παιχνιδιού, έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Μπορεί εκ των υστέρων να κατόρθωσε να διατηρήσει τη θέση της με τη στήριξη του υπερσυντηρητικού DUP, το ενός από τα δύο βορειο-ιρλανδικά προτεσταντικά κόμματα, όμως τίποτε δεν θα είναι όπως πριν. Γιατί το σενάριο θυμίζει την πρώτη μεταπολεμική αντίστοιχη πολιτική αστοχία του 1974.

Τη χρονιά εκείνη, η Μεγάλη Βρετανία έπεσε σε ενδοσκοπική άνοια απορροφημένη από τα εσωτερικά της προβλήματα. Ήταν τότε που εγκαινίασε την 1η Ιανουαρίου τοπικό Διευθυντήριο στη Βόρεια Ιρλανδία το οποίο κατήργησε σύντομα μετά, τον Μάιο του ίδιου χρόνου, μετά από σειρά βομβιστικών επιθέσεων του ΙRA στην Αγγλία και έντονων διαδηλώσεων των προτεσταντών. Τον Φεβρουάριο του 1974 ο πρωθυπουργός Χηθ οργάνωσε αιφνίδιες πρόωρες εκλογές για να εξασφαλίσει ενισχυμένη εντολή, ώστε να φέρει σε πέρας τη σύγκρουση με τους μεταλλωρύχους. Το τέχνασμα και η επιλογή του χρόνου δεν λειτούργησαν υπέρ αυτού. Παρόλο ότι ερχόταν από τον θρίαμβο της ένταξης της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, έχασε τις εκλογές. Και τις έχασε -πόσες συμπτώσεις- από την απόσχιση του άλλου προτεσταντικού κόμματος της Βόρειας Ιρλανδίας του Ulster Unionist Party, με το οποίο εξελέγη βουλευτής ο Ήνοχ Πάουελ, ο πρόδρομος του Φαρατζ εν τινί τρόπω, υπερσυντηρητικός αρχαιολάτρης πλην αντιευρωπαϊστής, τον οποίο ο Χηθ είχε αποπέμψει από το κόμμα λόγω των θέσεών του κατά των μεταναστών. Από τότε και ως των Οκτώβρη, τις τύχες της Μεγάλης Βρετανίας διοικούσε μια κυβέρνηση μειοψηφίας υπό τον Εργατικό Γουίλσον.

Και είμαι πεπεισμένος όπως ίσως και πολλοί άλλοι, ότι αν η Μ. Βρετανία, εγγυήτρια δύναμη της ανεξαρτησίας της Κύπρου, δεν διήρχετο εκείνη την περίοδο της κυβερνητικής κρίσης, η Τουρκία δεν θα εύρισκε το σθένος να εισβάλει στην Κύπρο.

Εξίσου πιστεύω τώρα ότι η πρωθυπουργός δεν θα αντέξει στον χρόνο. Ακόμη και αν παραμείνει προς χάριν του Brexit, η διαπραγματευτική της θέση έχει αποδυναμωθεί, καθώς προφανώς οι Βρετανοί της αρνήθηκαν την αδιαπραγμάτευτη εντολή για «σκληρή έξοδο». Δεν είναι έτσι απίθανο ότι σε ανύποπτο χρόνο θα παραχωρήσει τη θέση της στον αντιευρωπαϊστή Ντέιβιντ Ντέιβις. Θα είναι όμως παράδοξο να προταθεί ως πρωθυπουργός ένας ακραίος υπέρμαχος του Brexit, όταν η στάση η οποία καταδικάστηκε από τον ψηφοφόρο ήταν η εν λευκώ διαπραγμάτευση για σκληρή έξοδο.

Τις μέρες που θα ακολουθήσουν θα υπάρξουν χιλιάδες κονδυλοφόροι που θα αποπειραθούν να ξαναγράψουν την ιστορία με τα αν και τα θα. Πολλοί θα είναι αυτοί που, όπως ο Οουεν Τζόουνς -νεαρός αλλά έγκριτος αρθογράφος του Guardian- θα ζητήσουν συγγνώμη από τον Κόρμπυν για την έλλειψη πίστης στην εκστρατεία του εργατικού κόμματος. Χιλιάδες που αμφισβήτησαν τις πρώτες ώρες το exit poll του BBC, το οποίο τα ξημερώματα της Παρασκευής αποδείχτηκε εξαιρετικά ακριβές και επαγγελματικό, όπως κανείς θα περίμενε από τον ναό αυτό της δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας. Όλοι συμφωνούν ότι ο Λύντον Κρόσμπυ, ο Αυστραλός spinner, επικοινωνιακός σύμβουλος του συντηρητικού κόμματος, μετά από σειρά επιτυχιών πίσω από τις οποίες κρυβόταν, είναι καιρός να μαζεύει τις βαλίτσες του καθώς δεν κατάλαβε τι έκρυβε η ψυχή του Άγγλου ψηφοφόρου. Όλοι ανακαλύπτουν ότι η εμμονή στην «ισχυρή και σταθερή ηγεσία» είναι κούφια λόγια μπροστά στο αποτέλεσμα των εκλογών και την αδύναμη κυβέρνηση που εκ των ενόντων προέκυψε. Ότι η απουσία αναφοράς στο Brexit, το οποίο ήταν εντούτοις το κυρίαρχο ζήτημα ήδη από το δημοψήφισμα του περασμένου χρόνου δεν πέρασε απαρατήρητη. Ούτε η αναφορά στον «συνασπισμό του χάους του Κόρμπυν», τον οποίο επέσειε η Μέι έπεισε και βεβαίως δεν πείθει πια λόγω του συνασπισμού που θα κυβερνήσει – για πόσο ακόμη;

Και τέλος, εκείνο που αναγνωρίζεται από όλους είναι ότι καταλυτικά αντιπαρατέθηκε η μη-χαρισματική πρωθυπουργός η οποία μηχανιστικά επαναλάμβανε προδιατυπωμένα μηνύματα με ένα πολιτικό που αμφισβητείται συχνά, αλλά παραμένει ειλικρινής με τον εαυτό του, ένας εκκεντρικός αριστεριστής αντιρρησίας, που κατορθώνει να κινητοποιεί τους νέους, που υποσχέθηκε να αντιταχθεί στη λιτότητα, να εξαλείψει τις ανισότητες, να μεταμορφώσει τη Βρετανία, και που άντεξε στην επίθεση των ΜΜΕ στοχεύοντας και σαρώνοντας έξυπνα εκεί που οι υπέρμαχοι της Ευρώπης είχαν ισχυρή παρουσία. Και παραδόξως αντιστρέφει το κλίμα μεμψιμοιρίας που έχει πλακώσει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, για να μη πω ότι δίνει πλέον μαθήματα για το πώς η σοσιαλδημοκρατία μπορεί με επιτυχία να κινηθεί από δω και στο μέλλον.

Μία όμως τελική παρατήρηση πριν κλείσω: Το Brexit δεν είναι αναστρέψιμο πια μετά το αποτέλεσμα των εκλογών! Πρώτον, λόγω της καθίζησης του Σκωτικού εθνικού κόμματος, η οποία εξαλείφει κάθε πιθανότητα απόσχισης της Σκωτίας. Δεύτερον, ως εκ της συμμετοχής του DUP στην κυβέρνηση, που εγγυάται ότι οι βορειο-ιρλανδικές επιφυλάξεις εξανεμίζονται. Τρίτον, γιατί ο ίδιος ο Κόρμπυν θα κινηθεί εντός της λογικής της εξόδου, όντας πλέον ανέγγιχτος από την πλειοψηφία των παλαιών βουλευτών που τον αμφισβητούσαν, καθώς η νέα πολιτική εκπροσώπηση των εργατικών βρίσκεται πιο κοντά του.

Κλείνω με την πρόσκληση να προγραμματίσετε το τηλεκοντρόλ σας στη συχνότερη παρακολούθηση του BBC, τη χρονιά αυτή θα έχει ενδιαφέρον να φρεσκάρετε την ενημέρωση σας για τη γηραιά Αλβιόνα. Ακολουθεί το επεισόδιο των γαλλικών εκλογών!

*ο Κώστας Πώποτας, έχει σπουδάσει στη Βόρεια Ιρλανδία και διατηρεί μια σχετικά ενημερωμένη οπτική στα πολιτικά ζητήματα του Ηνωμένου Βασιλείου. Παραθέτει απόψεις ατομικές, οι οποίες δεν αποτελούν θέσεις του οργάνου στο οποίο υπηρετεί.

πηγή: taxydromos.gr